Gedichtenbundel 

 

 

Hieronder vind je prachtig geschreven gedichten van en voor lotgenoten.

Heb jij nou ook een mooi gedichtje over jouw verlies in de zwangerschap en wil je dit graag delen?

 

Stuur dan je gedicht naar: info@sterrenkind-miskraambegeleiding.nl 

*Laat ook in je mailtje even weten of ik je naam als bronvermelding erbij mag vermelden of Indien gewenst anoniem. Wanneer het door een andere schrijver is geschreven dan jijzelf dan even navragen of zij/hij hiermee akkoord gaat.

 


Mijn Ster

 

Wensen van de ziel ontkiemen,

daden van het willen groeien,

vruchten van het leven rijpen.

Ik voel mijn lot,

mijn lot vind mij.

Ik voel mijn ster,

mijn ster vind mij.

Ik voel mijn doelen,

mijn doelen vinden mij.

Mijn ziel en de wereld zijn slecht één.

Het leven, het wordt lichter in mij,

het leven, het wordt zwaarder voor mij,

het leven, het wordt rijker in mij.

 

- Steiner - 


voorgoed in ons hart

 

je werd slapend geboren
mocht hier nog niet zijn

je oogjes gesloten
voor altijd zo klein

je blijft altijd bij ons
ook al zijn we apart

je 'leeft' in de wereld,
voorgoed in ons hart

 

- Martine Reesink-


Bevestigen van jouw bestaan

 

Ons lief kind

Wat was je welkom

We keken zo naar je uit

Onze eersteling

Vol verwachting

Vol verwondering

Groeide je

In mama's buik

Onvoorstelbaar was het

Toen je wel in ons leven kwam

Maar jij het leven al zo snel verliet

Ontroostbaar is nog steeds ons immense verdriet..

We gaven je jouw naam

Nick, met mooie letters geschreven

Geboren, maar zonder werelds bestaan

Je hebt ons het ouderschap gegeven..

Je leeft in ons

Meer dan iemand kan vermoeden

Als zoon, als grote broer

Als neef, als..

onze eerst geborene

We noemen je

Bij je naam, lieve Nick,

Je zult altijd in ons dierbare gezin

voort bestaan

 

Liefs,

- Edith Lenderink -


 

Het leven is veel te kort


Dat is wat je je beseft, als het licht uit gaat.
Je overweldigd wordt door verdriet, bij het verliezen van een kind.

Geen woorden die er toe doen.
Geen warmte wat nog doorkomt.
Een diep gat wat niet meer gedicht kan worden, toen het licht uitging en het alleen nog maar donker was in het kind.

Gelach, gekibbel, gehuil wordt vervangen door tomeloze stilte.
Wat te doen, hoe verder…
Gebogen over een veel te klein kistje met het gevoel dat je zoveel tranen gelaten heb, dat er een oceaan mee gevuld zou kunnen worden.

Dat kistje is te klein en had minstens 2 x groter moeten zijn.
Gevuld met vruchtbaar leven vol geschiedenis, grijze haren of kaal, maar met rimpels.
Niks van dit alles is hier aan de orde.
Toch is dit kistje vol, maar met een wondertje, een wezentje dat in zijn korte bestaan mensen om hem/haar heen heeft geraakt tot in het diepste van hun ziel.
En daarmee zijn geschiedenis heeft geschreven.

Als moeder en als mens huil ik mee met die gene die hun kinderen hebben moeten begraven..
Liefdevolle woorden schieten in deze te kort en bieden geen houvast om het verdriet te overwinnen.
Ik ga het ook niet proberen..

 

Ter nagedachtenis aan Ezras (het 6 jarig broertje van het vriendinnetje van Gwen) en alle kleintjes die hem voor en na hem zijn heen gegaan.

 

- Véronique van Kammen -


Dag klein vlindertje in mijn buik

 

**Wanneer er iets dramatisch gebeurd, zijn er zoveel gevoelens die strijden.
Gevoelens die je soms wel of niet wil en moet vermijden.
De ene blij en de ander verdriet
En alles speelt achter een masker die iedereen ziet.

Ik zag mezelf al samen met ons kindje op mijn arm.
Maar ineens was daar weer dat klote alarm.
Ons kindje, al was het nog maar zo klein, leeft niet meer.
Alles in mij doet echt enorm veel zeer.

Ik kan er niks aan doen, het leed is al geleden.
Kindje, zo klein en al zoveel gestreden.
Voor jou geen gezicht, geen toekomst, geen liefde, geen warmte of kou.
Straks niet meer dan een herinnering, net zoals zo vele met jou.

Met zoveel gemengde gevoelens gebeurd dit allemaal.
Ik beleef het, alsof ik schreeuw in een lege zaal.
Ik wou dat jij ook maar iets van onze liefde kan ontvangen.

Stilletjes glijdt nogmaals een traan over mijn wangen.

Dag klein vlindertje in mijn buik.**

 

- Véronique van Kammen -